Moeder en dochter bij een truffelreis | Lichtjes aan de Haven
Soms komen mensen samen naar Lichtjes aan de Haven. In allerlei samenstellingen. Vriendinnen. Partners. Broers. Of zoals hier; een moeder met haar dochter.
Als mensen samen komen, zeggen we bijna altijd hetzelfde aan het begin: ga liever niet te dicht bij elkaar in de buurt liggen.
Niet omdat het niet mag. Maar omdat het zo menselijk is om te gaan zorgen. Een hand vasthouden, checken of het goed gaat, de ander troosten, jezelf een beetje kleiner maken zodat de ander ruimte heeft.
En een truffelreis… die maak je uiteindelijk echt alleen voor jezelf.
Tegelijk… ben je altijd zelf de baas.
Jij bepaalt. Wij geven slechts advies.
En toen gebeurde er iets waar ik wel een foto van móest maken. (We doen dat bijna nooit, maar ik wist zeker dat deze lieverds dat wel goed zouden vinden, ik ken ze goed.)
De dochter sloop langzaam naar haar moeder toe. Niet om te redden. Niet om te fixen. Maar gewoon… om even klein te zijn. Even terug naar vertrouwd.
En wij?
Wij konden niet anders dan meegenieten. Omdat dit óók de reis is. Niet alleen door het diepe, maar soms juist door het zachte. Door het mens-zijn. Door liefde die niet hard hoeft te werken.
Soms is het mooiste wat er gebeurt… dat mensen elkaar opzoeken, zonder woorden. En wij genieten daar dubbel & dwars van mee.
Ook leuk om te lezen:
Lichtjes aan de Haven in Paravisie
Truffelceremonie in de kerk van Horssen
